Halid İbnu Ma'dân anlatıyor: "Muâviye İbnu Ebi Süfyan 'na (hilafeti esnasında) Mikdâm İbnu Ma'dikerb, Amr İbnu'I-Esved ve Kınnesrin ahalisinden Beni Esedli bir adam bir heyet halinde geldiler. Muâviye, Mikdâm'a: "Hasan İbnu Ali radıyallahu anhümâ'nın vefat ettiğini biliyor musun?" dedi. Haberi işiten Mikdam "İnnâ lillah ve inna ileyhi râciûn!" diyerek (üzüntüsünü ifade) etti). Ona falan (Muâviye): "Bunu bir musibet mi addediyorsun?" dedi. Mikdâm: "Niye musibet addetmiyeyim? Resülullah aleyhissalâtu vesselâm onu kucağına almış, "Bu bendendir. Hüseyin ise Ali radıyallahu anhümâ'dandır!" buyurmuştu dedi. Beni Esed'den olan adam da (Muaviye'ye yaranmak için, Hz. Hasan'ın ölümünü bir fitnenin sönmesine teşbihen): "Allah bir ateşi söndürdü!" diye söze karıştı. Mikdâm: "Bugün ben, seni kızdırmaya ve hoşlanmadığın şeyleri sana duyurmaya devam edeceğim!" dedi. Sonra şöyle seslendi: "Ey Muaviye! Eğer doğru söylersem beni tasdik et, yalan söylersem beni tekzib et!" Muâviye : "Pekala öyle yapacağım" dedi. Mikdâm: "Allah aşkına söyle! Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm'ın altın takınmayı sakladığını işittin mi?" dedi. Muâviye: "Evet!" dedi. Mikdâm: "Allah aşkına söyle! Resûlullah'ın ipek giymeyi yasakladığını biliyor musun?" diye sordu. Muâviye: "Evet biliyorum!" dedi. Mikdâm tekrar sordu: "Allah aşkına söyle! Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm'ın vahşi hayvan derisini giymeyi, üzerlerine binmeyi yasakladığını biliyor musun?" Muâviye yine: "Evet biliyorum!" diye cevapladı. Muâviye'nin bu sözü üzerine Mikdâm dedi ki: "Allah'a kasem olsun ey Muâviye, bütün bunları ben senin evinde gördüm. Muâviye şu cevabı verdi: "Ey Mikdâm, anladım ki senin elinden bana kurtuluş yok (söylediklerin hep doğru)!" Halid (İbnu Velid) der ki: " Muâviye, Mikdâm radıyallahu anhümâ ya diğer iki arkadaşına (Amr İbnu'I-Esved ve Esedli adam) nazaran daha çok ihsan ve atâda bulunulmasını emretti. Ayrıca (Mikdam'ın) oğluna (beytû'I- mal'den) ikiyüz (dirhem) tahsisatta bulundu. Mikdâm ise (Muaviye'nin verdiği) ihsanları arkadaşlarına dağıttı. Esedli ise aldıklarından kimseye birşey vermedi. Bu durum Muaviye'ye ulaşınca.. "Mikdam kerem sahibi cömert birisidir. Elini açmıştır. Esedli adam ise mâlik olduğu şeyi iyi tutan birisidir" dedi." Ebu Dâvud, Libâs 43, (4131 ); Nesâi, Fere've'l-Atîre 12, (7, 176).

Abdullah İbnu Amr el-Huzâî, babası radıyallahu anh'tan naklediyor: "Resülullah aleyhissalâtu vesselâm, Fetih'ten sonra beni çağırdı ve benimle, Mekke'ye Ebu Süfyân'a, Kureyşliler arasında dağıtması için, biraz mal göndermek istedi. Bana: "Kendine bir arkadaş ara!" buyurdu. Derken bana Amr İbnu Ümeyye ed-Damri geldi ve: "Duydum ki, sen Mekke'ye gidecekmişsin ve yanına bir arkadaş arıyormuşsun!" dedi.

Hemmâm İbnu Münebbih anlatıyor: "Ebu Hureyre radıyallahu anh bize pekçok hadis söylemişti. (Bir defasında) şöyle dedi: "Resülullah aleyhissalâtu vesselâm buyurdular ki:

İbnu Ömer radıyallahu anhüma anlatıyor: "Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm buyurdular ki: "İnsanları, içinde binmeye mahsus tek hayvan olmayan yüz develik bir sürü gibi, bulursun." Buhâri, Rikâk 35; Müslim, Fedâilu's-Sahabe 232, (2547); Tirmizî, Emsâl 7, (2876).

Hz. Câbir radıyallahu anh anlatıyor: "Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm buyurdular ki: "Mürâr yoluna kim çıkacak? Gerçekten ondan, günah olarak, Benî İsrail'den affedilen kadar günah affedilecek!" Oraya ilk çıkan Beni Hazrec'ten bizim süvarimiz oldu. Sonra herkes peşpeşe oraya geldi. Aleyhissalâtu vesselâm: "Kızıl devenin sahibi (olan bedevi hariç hepiniz mağfirete erdiniz!" buyurdular. Biz adamın yanına gelip: "Gel! Sana da Resûlullah istiğfarda bulunuversin!" dedik. O ise bir yitiğini arıyordu. "Yitiğimi bulmam, benim için, arkadaşınızın istiğfarından hayırlıdır!" dedi." Müslim, Münafık 12, (2880).

İbnu Mes'ud radıyallahu anh anlatıyor: "Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm buyurdular ki: "İslâm'ın değirmeni otuzbeş veya otuzaltı veya otuzyedi (yıl) döner. Eğer, (dini terkederek kendilerini) helak ederlerse, daha önce helak olanların yolunu tutmuş oturlar. Dinleri ayakta kalırsa, onlar için yetmiş yıl ayakta kalır!" Ben dedim ki: "(Bu yetmiş yıllık müddet) zikri geçen (otuzbeş yıllık müddet)ten sonra mı başlayacak, yoksa geçen kısım buna dahil mi?" "Mezkür müddet buna dahildir!" buyurdular. " Ebu Dâvud, Fiten 1, (4254).

Sâd İbnu Ebî Vakkâs radıyallahu anh anlatıyor: "Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm buyurdular ki: "Ümid ederim ki Allah, ümmetimi Rabbinin nezdinde yarım gün tehirden âciz kılmayacaktır." Sa'd'a: "Yarım gün ne kadardır?" diye sorulmuştu: "Beşüz yıl" diye cevap verdi." Ebu Dâvud, Melâhim 18, (4350).

İsa İbnu Vâkid radıyallahu anh anlatıyor: "Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm buyurdular ki: "Yüzseksen (hicrî) yılı gelmiş olsaydı, ümmetime bekârlık ve dağların başlarında ruhbanlığı helâl kılardım." Rezin tahric etmiştir.

Ümmü Seleme radıyallahu anhâ anlatıyor: "Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm fareye fuveysika der ve şunu ilave ederdi: "Ben bunu meshe uğramışlardan biliyorum. Çünkü o, kendisine (içmesi için) deve sütü konulsa onu içmez. Ama koyun sütü verilse onu içer." Rezin tahriç etmiştir. Buhâri'de kaydedilmiştir (Bed'ü'l-Halk 15; Müslim, Zühd 62, (2997).

İbnu Mes'ud radıyallahu anh anlatıyor: "Ey Allah'ın Resulü! Maymun ve domuzlar Allah Teâla'nın mesh ettiği insanlardan mı?" diye sorulmuştu. Şu cevabı verdi: "Allah Teâla hazretleri bir kavmi helak etti mi ona nesil (devam) vermez. Maymun ve domuzlar daha önce de vardı."